A LEMBRANZA AMORTALLADA

 

                                                                            A Ramón Villar Ponte,

                                                                            amigo e irmán inesquecido.

 

Pensaba en ti, meu vello amigo; en ti,

ao pe da nosa Catedral mareira

e frente ao fero gardador da terra,

escumante e baril.

 

Orvallo de luar, longas areas,

beixos de estrelas a brilar no mato

do Ártabro sonado;

e a voz fonda e tebrosa do misterio

que te recrama a ti, meu vello amigo.

 

Duggio enterrado, o Ara-Solis druído

e o vieiro enimático por onde

naus pantasmas innúmeras cruzaron,

e por onde chegaron

os anxos cunha Virxen mariñeira.

 

Os druídas acenaban cara ti,

no mesto piñeiral,

pra que en vida fixeses romaria

a este bravo corruncho fisterrán

que ademirar querías.

 

Polas gándaras de Xallas,

piñeirás de Bergantiños,

bicos das outas montanas

que guindan no mar co río...

 

A lembranza amortallada

vai no corazón dorido

pregando a Deus o milagre

do San Andrés de Teixido.

                                                  Muxía, Nuiteboa do 1953.