DÚAS VERBAS NADA MÁIS

 

            Ao falar d´este meu vello e querido pobo, coido sería ridiculo facelo noutra fala que non fose a mesma d´el, que cai de seu aquí o que de corte sírvelle para as súas necesidades. A fala mimosa na que Rosalía cantou a súa sonada romaxe da Barca, e Pondal as súas melancólicas paisaxes e brancas areas. A fala nai, abafada moitas veces por fillos desleigados, i-esquecida -as máis por fillos inconscientes; uns e outros desexosos, ao parecer, de dar terra  á vella que aínda gusta das tradicións e do arrecendor das mazáns gardadiñas nas lacenas, entre a roupa branca.

            Muxía, galega dona dendes do seu antigo Campo da Forca hasta o punto escumexante en que se apousa a pomba sagrada, gardadora do milagro. Dona galega que acouga, coa aristocrática naturalidade das vellas matronas fidalgas, nas areas albas e nos pardos cons, envolveita en velos de brétema i-encaixes de escuma.

            Pra seres ben amada dos teus fillos abonda con ese agarimo tristeiro e doce que gardas no teu corazón. Pra seres respetada dos alleos, te-lo teu mar de traxedia e a fermosura masculina das túas costas. E pra que che reverencien os cristianos, gardas o inefable tesouro da túa Virxe da Barca milagreira.

Gonzalo López Abente

Nerio, nº 15, do 1-9-1921.